Een tijdje geleden schreef ik mijn eerste stukje voor Wellerlooi.info. Dat is goed bevallen. Daarom neem ik jullie nu weer met kleine belevenissen waar ik blij van word. Deze keer gaat het over mijn bril.
Iedereen die mij wel eens gezien heeft weet dat ik een vrijwel wit kapsel heb. Haarverf blijft bij mij maar twee dagen plakken dus geld voor de kapper geef ik liever ergens anders aan uit. Mijn witte haar is een erfenis van mijn moeders’ kant; zij en haar vijf zussen waren allemaal ‘witte duiven’. Ik vind het nu (eindelijk) wel mooi… en ik ben er eigenlijk elke dag heel blij mee, zeker omdat ik ongeveer 10 jaar geleden door medicatie tijdelijk kaal ben geweest.
Door dat witte haar lijk ik helaas niet echt jonger en is mijn gezicht wat flets. Dat doet geen pijn en er zijn veel ‘ergere’ dingen in het leven maar ik wilde mijzelf toch wat opfleuren. Door een beetje kleur op mijn lippen en rond de ogen ziet het er al wat minder flets uit. Maar vooral mijn nieuwe (inmiddels oude) bril maakt mij nog vaak blij.
Ik zocht het montuur, ongeveer 7 jaar geleden en voor het eerst helemaal alleen, uit. Wel had ik wat digitale ondersteuning van mijn man en mijn vriendin. Spannend vond ik dat…want ik koos een erg blauwe! bril….
Maar laatst, dus jaren na aankoop van die bril, stond ik in Well bij de bakker op mijn beurt te wachten, komt er een wildvreemde dame op mij af en ze zegt tegen mij; “Wat heeft u een leuke bril op”. Helemaal blij met dat complimentje bedankte ik haar. Toen ik met mijn mik naar huis fietste was ik er nog steeds vrolijk van.
Jullie geloven het misschien niet…maar afgelopen zondag op de kunstmarkt in Well, kreeg ik wéér een complimentje over mijn ‘oude’ bril. Dit keer van iemand uit Wellerlooi die geweldige schilderijen maakt, lesgeeft en dus echt veel gevoel voor kleur heeft. Mijn dag kon niet meer kapot…en mijn bril hopelijk de komende jaren ook nog niet….
Christien Steegh-Deckers
Juni 2026
